(021) 66480377-66975711

ما نباید بمیریم

50,000تومان

سید علی صالحی

 

ما نبايد بميريم

رؤياها بىمادر مىشوند

 

 

بايد زنده بمانيم. هنوز هم باران هست. راه، رؤيا، روشنايى هست. شب فقط استعاره است، شب هرگز دشمنِ كسى نبوده است. ما در ستايشِ زنده ماندن به شادمانى رسيده‌ايم. امتحان كن، شعر… خوب است، اميد است، رضايت است، آزادى است.

من برايت از شعر مى‌نويسم، شعر مى‌نويسم، از شفا مى‌نويسم، شفا مى‌نويسم. تكليفِ ما رعايتِ رؤياهاست. زندگى در شفا ادامه دارد، عشق ادامه دارد، اميد ادامه دارد. من هم يكى از ميانِ شما، يكى از شما، از همين بسيارانِ بى‌دريغ‌ام. بسيارانى در من زيسته و من در بسيارانى زندگى كرده‌ام. ما زنده مى‌مانيم، ما بايد زنده بمانيم. شعر… خوب است، باران خوب است، بوسه خوب است؛ بوسيدنِ بى‌پايانِ در تو شدن، با تو شدن، از تو شدن.

كشفِ حلول، كلمه، خوشى، خوبى، آرامش، آغوشِ آدمى. خورشيدهاى بى‌شمارى در چشم‌هاى ما مخفى مانده‌اند، ما طلوع خواهيم كرد. صبح نزدِ من است. من نزدِ توام، تو نزدِ زندگى. ما نبايد بميريم، رؤياها بى‌مادر مى‌شوند.

عشق… خوب است. من آن روز آمدم شما را به ادامه‌ى روشنِ راه دعوت كردم، گفتم عشق خوب است. و شعر اجازه نمى‌دهد اندوهِ ديگران را تحمل كنيم، شعر اجازه نمى‌دهد بى‌تفاوت از كنار تاريكى‌ها بگذريم. من به فهمِ فانوس ايمان دارم. قرار بود من همراهِ بودا زاده شوم، اما مادرانِ مُقَرَب يادشان رفت اسم ساده‌ى مرا در دفترِ رسولان بنويسند، قرار بود باران باشم، درخت انار، آب، بوته‌ى گُل سرخ…، اما شاعرانِ كُهن به سرزمينِ هيلانيا اشاره كردند. هنوز نوبتِ ميلادِ من نرسيده بود. من گفتم اميد خوب است، و اعتماد، و علاقه‌ى بى‌سؤال، و دانايىِ بى‌دليل، سرشار شدن از شادمانى، رفتن به خوابِ رؤيا، و رسيدن به رضايتِ روشنايى، تا طلوعِ كاملِ پرنده.

انسان… مبارك است، انسان خيلى مبارك است. او مى‌داند بُريدن تمرينِ خاستن است. او كه به زانو در نمى‌آيد، خردمند خواهد زيست. انسان خوب است، من خوبى‌ها را مى‌بوسم، لمسِ انسان را بو مى‌كنم. عزيز است عطرِ آدمى. ما نبايد بميريم، رؤياها بى‌مادر مى‌شوند.

ما بايد زنده بمانيم. ما هرگز از عيشِ آب و عادت فانوس فراموش نمى‌شويم. ما حتى به وقتِ وداع، با شادمانى از اين كالبدِ كُهن جدا خواهيم شد. ما ادامه‌ى روشنِ راهيم. شعر خوب است، بوسه خوب است، باران خوب است، لذت خوب است. شعر…. خواهرِ من است. من نخستين كاشفِ بوسه‌ام. من باران را ديده‌ام، من لذتِ تنفسِ گياه را شنيده‌ام.

انسانِ من، انسانِ شفا، فرستاده، نور، ارديبهشت، كلمه، كلمه‌ى من. منِ كلمه مى‌گويد: از پيدا شدن در خوابِ جانور پرهيز كن تا شنيده شوى. شعر…. خوب است. شعر… آدمى را از درد به دوا دعوت مى‌كند، از درد به نجات، از درد به آرامش، به آهستگى، به انگيزه. ما راهى نداريم جز به ياد آوردنِ رنگ‌ها، عطرها، علاقه‌ها، آوازها، رؤياها. زندگى… خوب است، و بلوغ، و بخشيدن. زنهار اى عزيز، نوشتنِ دنيا، دستِ آدمى را مى‌گيرد، وحشت را از واژه‌ها مى‌گيرد.

و انسان به خانه‌ى خود بازخواهد گشت. او سفير صبح‌هاى بارانى است. او فرستاده‌ى شفانويسِ ارديبهشت است. او شاعر است. او مى‌گويد شعر بخوانيد، شفا خواهيد يافت. شعر بخوانيد، درها گشوده خواهد شد، او مى‌گويد ما نبايد بميريم، رؤياها بى‌مادر مى‌شوند.

از تاريكى نترسيد، تاريكى… اشاره است، تاريكى ترس ندارد. تاريكى استعاره است. خواب‌هاى ما خُرّم از گندم است، دست‌هاى ما بوى نان مى‌دهند. به خود اعتماد كنيد، از نو زاده خواهيد شد. شعر…. فرصتِ تكثيرِ فهميدن است. نگاه كنيد، صداى روح مى‌آيد از واژه، واژه مى‌داند انسان امانتِ آرامش است. تماشا كنيد، ما به زندگى برمى‌گرديم. پايدارى در پرده‌هاى شعر، ما را به شفا خواهد رساند. شعر بخوانيد، باران خواهد آمد، تشنگى تمام خواهد شد. شعر دعاىِ دانايىِ آدمى‌ست. امتحان كنيد، در شعر زيستن، تخيلِ انسان را معطر مى‌كند. انسان پيروز است، انسانِ صلح، انسانِ اميد، انسانِ عشق.

به شادمانى رسيدن، به رضايت. به رؤياى مشترك رسيدن، ديدن، بوسيدن، بزرگ شدن. ديگر هيچ ديگرى در اين دايره نيست. ديگران… تكثير بى‌پايانِ تواند، تو… در آينه‌هاى روشن بلوغ، در ترانه‌هاى آرامِ تماشا. تو نه پيامبرِ ديگرانى، نه پيروِ ديگران. حضور… حضورِ شعر، حضورِ شفا…! شعر… شفاست، شعر فرصتِ شفاست. به يادآر: انسان پيروز است، انسان فرستاده است، فرستاده‌ى شفانويسِ ارديبهشت است. پس ما نمى‌ميريم. ما نبايد بميريم. راه، راه، راهِ روشنِ رؤياها…!

سيدعلى صالحى

                1387تهران

 

توضیحات

در آغاز کتاب ما نباید بمیریم، می‌خوانیم:

فهرست

  

دفتر یکم. فرستادهى شفانویسِ اردىبهشت

یک وقت خبر آمد که رفت!    ۱۷

همان        ۲۰

باز هم آبى، همان سیاهِ مایل به خاکسترى‌ست.     ۲۲

دیوار        ۲۴

در ستایش ستمگران (!)         ۲۶

در حیرتم از شما      ۲۹

اى واى، اى واى!    ۳۱

زرنیخ و اضطراب     ۳۴

مثل همیشه‌اى دیگر   ۳۹

زندگى، شوخىِ کوتاهِ یک عصرِ پاییزى است.       ۴۲

یک شعر شریفِ ساده            ۴۵

وضعیت     ۴۹

ماجرا       ۵۳

 

لا، ولیا، و… لى!       ۵۷

سین مرده است دوستِ من!    ۶۱

قشنگِ قابلِ اعتماد   ۶۳

انداختنِ بالاى هر شانه‌اى، دستى هست.             ۶۶

ضمنِ یادآورى        ۶۸

هولناک‌تر از خاطره، هیچ خوابى نیست.              ۷۲

غزه، نوارِ زخم و نمک            ۷۵

آقاى رئیس‌جمهور!    ۷۷

اَلوِزْرا مِن‌الکلام       ۸۰

داستانِ رَدِپاىِ بى‌پایانِ دوستانِ ما         ۸۳

ساسانىِ سپیده‌دم     ۸۷

چهارشنبه‌سورى      ۹۱

من، میم و نون        ۹۳

جنگ و صلح         ۹۶

هجرت      ۹۹

در غیابِ تو            ۱۰۱

بالاخره، سرانجام، بَعد….         ۱۰۴

ملاقات در قونیه      ۱۰۸

 

دفتر دوم. گفتوگو در محراب

راه           ۱۲۱

با خودم گاهى        ۱۲۳

و… ان یکاد بخوانید!             ۱۲۵

ضمنِ پیاده‌روى       ۱۲۷

بعضى‌ها انتقامِ خرمالوىِ گس را از انگور رسیده مى‌گیرند.              ۱۲۸

پیشِ خودت بماند     ۱۲۹

بِلافاصله، بعد از راه…           ۱۳۱

آخرین ساقى‌نامه‌ى عصرِ آدینه            ۱۳۴

کلمه و آدمى          ۱۳۶

آب          ۱۳۹

لابه‌لاى خبرها        ۱۴۱

اسمِ تو را به کسى نخواهم گفت            ۱۴۴

پاره‌هاى پراکنده‌اى از یک روایتِ معمولى.           ۱۴۷

به‌رسمِ سپیدىِ مو     ۱۵۰

علاقه به عطرِ نان، اشاره به عبادتِ آدمى‌ست.      ۱۵۳

بوىِ آهوىِ بهارزا     ۱۵۵

خرابِ خوابِ تو بوده‌ام هم از منزلِ نخست.         ۱۵۷

این موضوع را کجا نوشته‌اند؟              ۱۵۹

گفت وگو در محراب             ۱۶۲

ما را مى‌گردند مى‌گویند همراه خود چه دارید؟    ۱۶۶

چاه از عصمتِ اسمِ تو به آب رسیده است.         ۱۶۹

عُریانا…!    ۱۷۲

از آب آمده، او…!    ۱۷۵

زاده‌شدن در زبانِ اَزَل           ۱۷۷

بَرات        ۱۷۸

فاصله و پرانتز        ۱۸۰

عادتى‌ها    ۱۸۲

بیدارىِ بى‌گاهِ اهلِ کَهف         ۱۸۴

عبورى     ۱۸۶

یار، یار…!              ۱۸۸

واقعآ چرا؟             ۱۹۰

کلمات به وقتِ تَب.              ۱۹۲

بعد از ۲۵ سالِ تمام   ۱۹۴

وى، نى، دى، هى، طى!          ۱۹۵

اسمِ این شعر به وقتِ تولد پیاله‌ى پنجم بود.        ۱۹۷

لیموى معطرِ ماه      ۱۹۸

سپیدِ به شیر شُسته‌ى عسل     ۲۰۰

خودت ماه، اسمت عزیز.         ۲۰۲

مُعَلّقه‌ى خطیبِ آدینه            ۲۰۳

چرا هیچ اتفاقى نمى‌افتد؟        ۲۰۵

گاهى رو به شیراز، گاهى رو به قونیه.   ۲۰۷

ضمیرِ مزاحمِ اول شخصِ مفرد            ۲۰۹

کبریت      ۲۱۱

بازگشت به خانه، از راه‌هاى مختلف.      ۲۱۳

عجله نکن             ۲۱۴

آخرین قصیده‌ى همان دوستِ درگذشته‌ى من.     ۲۱۶

سو…!       ۲۱۷

خط هفتم: وُ           ۲۱۹

آتش، خودش را نیز خاکستر خواهد کرد.           ۲۲۱

چشم به راهِ یک شبِ دیگر      ۲۲۳

اردیبهشت اِبنِ صنوبر اِبنِ آلِ ماه          ۲۲۵

گشودنِ بى‌گره         ۲۲۷

سَفَر به سمتِ حیرتِ علف.      ۲۲۹

قصیده‌ى خولیا        ۲۳۱

قناعت به یک لکه‌ى آفتاب     ۲۳۲

در آستانه‌ى بعضى احتمالاتِ مهم         ۲۳۴

انحراف به راستِ مایل به آن یکى.        ۲۳۷

در کتاب‌ها             ۲۴۰

مرا به مِهرِ تو چه نسبت است که فرصتْشمارِ…      ۲۴۲

شیر و کاغذ و مداد   ۲۴۳

چه کسى پیاله‌ى آب را پشتِ پاى تو بخشید؟      ۲۴۷

آزادىِ امید            ۲۴۹

 

دفتر سوم. خوشباشانِ عهدِ کیمیافروش

چند رؤیا مانده تا رهایى        ۲۵۵

از دور برایتان دست تکان مى‌دهم        ۲۵۷

از جَلاىِ حروفِ امید            ۲۶۰

سفر در برفِ سرخ   ۲۶۲

بهانه بیاور!             ۲۶۵

راهِ ما دشوار است.   ۲۶۸

گراز و سپیده‌دم       ۲۷۰

بعد از هیاهوىِ بیهوده‌ى نقطه‌ها.           ۲۷۳

بى سوىِ هر جهان که دویده‌ام.             ۲۷۶

غار، عنکبوت، آدمى             ۲۷۹

آدمى، عنکبوت، غار             ۲۸۶

عبور از حریقِ نى در باد        ۲۹۰

به راهِ سَفَر             ۲۹۴

آخرین شاهدِ بازمانده از بوران و کهربا.              ۲۹۷

عبادت      ۳۰۰

پاره‌هاى بُریده بُریده‌ى باد      ۳۰۱

لبْخوانىِ خیام به وقتِ وداع     ۳۰۴

ادامه‌ى اتفاقِ سَفَر    ۳۰۶

پیادگانِ یک روزِ پاییزى         ۳۰۹

 

 

 

 

 

                دفتر یکم

 

          فرستادهى شفانویسِ اردىبهشت

 

دروغ نیست

دخترى با پیشانى‌بندِ مهتابى‌اش بلند

پیراهنى پُر از تولدِ پروانه را بالاى سر گرفته است

همه‌ى مردگانِ هزاره‌ى هراس

حوالىِ بلوغِ باران رسیده‌اند.

 

 

یک وقت خبر آمد که رفت!

 

 

از نان تازه‌ى فطیر

تا پیاله‌ى آبى… که مشترک،

از کلمه تا سینوس

جبر، هندسه، مثلثات،

ما با هم بودیم

گاهى از نمره‌یک تا نَفْتون

گاهى از نفتون تا بى‌بیان

از هى‌هىِ دویدن

تا فرضِ هرچه حروف،

حتى به وقتِ گریه‌هاى بلند.

 

گاهى اوقات

بُرهانِ بعضى امور

براى ما بهانه بود.

آوارگانِ ولگردِ کوچه‌ها،

چاهْ نفتى، بلندى‌هاى پُشتِ بُرج

باران‌هاى بى‌دلیل

زایمانِ گرگ،

هزار ظهرِ بى‌پَنکه، بى‌پناه،

و خوابى عمیق

زیرِ سِدْرى کهن‌سال،

حوالىِ سىْ برنج.

 

(حالا امروز، هفدهم فروردین

رفته‌ام بالاى خلوتِ کوه،

از شمال شرقى تهران

دارم رو به جنوب گریه مى‌کنم

رو به گورستانى که آرامگاهِ هزار جمعه‌ى واویلاست.)

 

قرارِ ما این نبود حسین!

یک لحظه برگرد و نگاه کن

وزیدنِ بى‌پایان باد را مى‌شنوى،

هق‌هقِ بغض‌هاى بى‌سؤال مرا…؟

 

هى آموزگار یتیمانِ منتظر!

دیگر چشم به راهِ بهانه نمى‌مانم

یا من مى‌آیم و کنار مزارِ تو مى‌میرم

یا تو بیا به بهانه‌ى سینما

از اهواز و سَربَندر و دریا

سر دربیاوریم.

 

به یاد آر حسین!

اهواز، دزفول، هفتْ تپه،

تَلِ زَعْتَر، اُمِکُلثوم، فرهاد، فعلگى،

نان و نمک، پیاز، پپسى،

جنگِ شکر در کوبا، پاشنهْ آهنین، مادر!

من مى‌دانستم

تنها بعد از عبور از دریاست

که دلیر خواهیم شد.

 

حسین، هى حسین دیناروند!

برادر مویه‌هاى بى‌پایانِ من!

بیا از این گهواره‌ى بى‌موسا بگریزیم

دریا به گِل نشسته است!

 

 

 

اطلاعات بیشتر

وزن 300 g
ابعاد 21 × 14 cm
پدیدآورندگان

نوع جلد

SKU

9878

نوبت چاپ

شابک

978-964-351-628-4

قطع

تعداد صفحه

312

سال چاپ

موضوع

تعداد مجلد

وزن

300

جنس کاغذ

نقد و بررسی‌ها

هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.

اولین کسی باشید که دیدگاهی می نویسد “ما نباید بمیریم”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *